We zijn inmiddels bijna 4 jaar verder en het blijft een struggle… het gaat met vallen en opstaan. Soms 1 stapje voorwaarts en dan weer een terugval. En dat heeft ook voor een groot deel te maken met wie ik ben. Ben niet van het opgeven en denk in mogelijkheden. ‘Kan ik niet‘ komt niet voor in mijn woordenboek. Wist vanaf het begin dat ik een nieuwe 100% zou ontwikkelen… maar of die 100% iets is wat ik kan accepteren, geen idee. Inmiddels mooie stapjes gemaakt en ben er nog lang niet. Of juist wel? Wie zal het zeggen.

Wat er aan vooraf ging… Zoals ik al eerder schreef heeft Corona mij getackeld. Er waren momenten dat ik dacht het gaat de goede kant op en momenten dat ik dacht… wtf, waarom kan het niet gewoon zijn zoals vroeger. Ja, niet echt netjes, maar dacht het echt. Wanneer gaat er nu echt verbetering komen in mijn herstel? Wanneer kan ik weer gewoon fietsen, gewoon gaan werken zoals ik altijd heb gedaan, gewoon gaan sporten? En juist daar zat iets wat ik niet door had.

Niets is meer ‘gewoon‘ en alles is anders sinds Corona. Voor mij en ik vermoed voor vele onder ons. En juist het ‘gewoon doorgaan’ zoals ik altijd heb gedaan kon ik niet meer. Ik wilde wel, maar het ging echt niet. Baalde er ontzettend van. Laatjes in mijn hoofd die niet open wilde, mist in mijn hoofd, wandelingen die niet meer gingen en fietsen ging al helemaal niet meer. Wanneer ik in een drukke ruimte zat, was ik heel snel overprikkeld en wilde weg rennen. Zelfs in lezen en schrijven had ik geen plezier meer, omdat ik me niet kon concentreren (vandaar dat het hier even stil is geweest). En dat kende ik niet van mezelf. Als ik heel eerlijk ben en terug denk aan vroeger herken ik het wel. Zet mij niet in een drukke winkelstraat, daar word ik niet blij van. In de rij staan bij de kassa met veel mensen om me heen, ook dat vond ik super irritant (wat ik dan wel weer fijn vond tijdens Corona, want iedereen hield afstand). Op een vliegveld tussen al die mensen, ik werd er niet vrolijk van. Mijn huiswerk maakte ik vroeger altijd in de stallen bij mijn pony, in alle rust. Op school was ik juist rustig, wat ik nu beter begrijp. Het was helemaal niet vreemd, alleen had ik mezelf geleerd ‘gewoon’ door te gaan en geen excuses te gebruiken. Dat werd voor mij het nieuwe ‘gewoon’. Terwijl ik me nu realiseer dat dat verre van ‘gewoon‘ was. Ben nu op zoek naar hoe nu verder. Ja, ik heb Post Covid, maar wil dat mijn leven niet laten beheersen. Ik ga voor de nieuwe 100%, ‘gewoon’ omdat ik dat mag en kan, en laat daarbij het oude ‘gewoon’ los, omdat dit nodig is (en moet) om te kunnen herstellen. Zoals ook de dagelijkse rustmomentjes die ik mezelf heb eigen gemaakt en inmiddels redelijk ‘gewoon’ zijn. Ze helpen mij echt en ik blijf dat dan ook doen, want dat voelt goed en ik heb het nodig.